10
kwiecień
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, traktat EWWiS / Treaty establishing the European Coal and Steel Community, ECSC Treaty
Traktat paryski ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS)
Traktat miał zastosowanie od 1952 r., obowiązywał przez 50 lat i wygasł w 2002 r. Stworzony na podstawie traktatu wspólny rynek zaczął funkcjonować w dniu 10 lutego 1953 r. w odniesieniu do węgla, rudy żelaza i złomu oraz w dniu 1 maja 1953 r. w odniesieniu do stali. Po wygaśnięciu traktatu EWWiS zasady dotyczące sektora węgla i stali zostały włączone do traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską – traktatów rzymskich.
Traktat był kilkakrotnie zmieniany przez następujące traktaty:
- traktat fuzyjny (Bruksela, 1965 r.) – na jego podstawie scalono organy wykonawcze EWWiS, Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG) i Euratomu;
- traktat zmieniający niektóre postanowienia finansowe (1970 r. i 1975 r.);
- traktat grenlandzki (1984 r.);
- Traktat o Unii Europejskiej (TUE; traktat z Maastricht, 1992 r.);
- Jednolity akt europejski (1986 r.);
- traktat z Amsterdamu (1997 r.);
- traktat z Nicei (2001 r.); oraz przez
- traktaty o przystąpieniu: z 1972 r. (Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo (Wielka Brytania wystąpiła z Unii Europejskiej i z dniem 1 lutego 2020 r. i stała się państwem trzecim (państwem spoza UE).), z 1979 r. (Grecja), z 1985 r. (Hiszpania i Portugalia) oraz z 1994 r. (Austria, Finlandia i Szwecja).
Protokół w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia traktatu EWWiS oraz w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali stanowi załącznik do traktatu z Nicei. W protokole tym przewidziano przejście wszystkich aktywów i pasywów EWWiS na Wspólnotę Europejską oraz wykorzystanie wartości netto tych aktywów i pasywów na potrzeby badań w sektorach związanych z przemysłem węgla i stali. W niektórych decyzjach z lutego 2003 r. przewidziano niezbędne środki służące wykonaniu postanowień protokołu, wytyczne finansowe oraz postanowienia dotyczące Funduszu Badawczego Węgla i Stali.
Na mocy traktatu ustanowiono Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS), w skład której wchodziło sześć państw (Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, Niemcy i Włochy) pragnących zapewnić swobodny przepływ węgla i stali oraz otwarcie dostępu do źródeł produkcji. Istotne znaczenie miało powołanie wspólnej Wysokiej Władzy zajmującej się:
- nadzorem rynku;
- kontrolowaniem przestrzegania zasad konkurencji; oraz
- zapewnianiem przejrzystości cen.
Traktat EWWiS stanowił fundament instytucji Unii Europejskiej w znanej nam obecnie postaci. Założona po II wojnie światowej, a konkretnie w 1951 r., EWWiS była pierwszym krokiem w stronę integracji europejskiej.
Celem traktatu, który wyrażono w jego art. 2, było przyczynianie się – za pośrednictwem wspólnego rynku węgla i stali – do rozwoju gospodarczego, zwiększenia zatrudnienia i podnoszenia stopy życiowej. W związku z tym instytucje musiały zapewnić prawidłowość dostaw węgla i stali na wspólny rynek przez zapewnienie równego dostępu do źródeł produkcji, ustalenie najniższych cen i poprawę warunków pracy. Osiąganiu wszystkich tych celów musiał towarzyszyć rozwój handlu międzynarodowego i modernizacja produkcji.
Przejawem dążenia do utworzenia wspólnego rynku był przewidziany w traktacie swobodny przepływ towarów bez opłat celnych i podatków. Zakazywano w nim stosowania przepisów i praktyk dyskryminacyjnych, subwencji, pomocy państwa, nakładanych przez państwa obciążeń specjalnych oraz praktyk ograniczających konkurencję.
Traktat był podzielony na cztery tytuły:
- Europejska Wspólnota Węgla i Stali;
- instytucje Wspólnoty;
- postanowienia ekonomiczne i społeczne; oraz
- postanowienia końcowe.
Dołączono do niego także:
- dwa protokoły, z których jeden dotyczył Trybunału Sprawiedliwości, natomiast drugi – stosunków EWWiS z Radą Europy; oraz
- konwencję w sprawie postanowień przejściowych, w której uregulowano kwestie związane z wprowadzaniem traktatu w życie, stosunki z państwami nienależącymi do EWWiS oraz gwarancje ogólne.
Na mocy traktatu ustanowiono Wysoką Władzę, Zgromadzenie, Radę Ministrów i Trybunał Sprawiedliwości. EWWiS miała osobowość prawną.
- Wysoka Władza, czyli poprzedniczka dzisiejszej Komisji Europejskiej, stanowiła niezależny, kolegialny organ wykonawczy, którego zadaniem było osiągnięcie celów określonych w traktacie i działanie w interesie ogólnym EWWiS. Składała się ona z dziewięciu członków (przy czym z żadnego państwa nie mogło pochodzić więcej niż dwóch członków) wybieranych na sześcioletnią kadencję. Wysoka Władza była prawdziwie ponadnarodowym organem wyposażonym w kompetencje do podejmowania decyzji. Nadzorowała ona:
- modernizację i usprawnianie produkcji;
- dostawy produktów na identycznych warunkach;
- opracowywanie wspólnej polityki eksportowej; oraz
- poprawę warunków pracy w przemyśle węglowym i stalowym.
Wysoka Władza podejmowała decyzje, formułowała zalecenia i przedstawiała opinie. Pomocą służył jej Komitet Doradczy (poprzednik dzisiejszego Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego) złożony z przedstawicieli producentów, pracowników, konsumentów i agentów handlowych.
- Zgromadzenie, czyli poprzednik Parlamentu Europejskiego, składał się z 78 członków będących przedstawicielami parlamentów narodowych. Niemcy, Francja i Włochy miały po 18 członków, Belgia i Holandia – po 10 członków, natomiast Luksemburg reprezentowało czterech członków. Traktat przyznawał Zgromadzeniu kompetencje kontrolne.
- Rada, będąca poprzedniczką dzisiejszej Rady Unii Europejskiej, składała się z sześciu przedstawicieli rządów krajowych. Przewodnictwo w Radzie piastowało kolejno przez trzy miesiące każde państwo należące do EWWiS. Rolą Rady było harmonizowanie działalności Wysokiej Władzy i rządów odpowiedzialnych za ogólną politykę gospodarczą swoich krajów. Istotne decyzje podejmowane przez Wysoką Władzę wymagały zatwierdzenia ze strony Rady.
- Trybunał Sprawiedliwości, czyli poprzednik Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, składał się z siedmiu sędziów powoływanych na okres sześciu lat za wspólną zgodzą rządów państw należących do EWWiS. Trybunał zapewniał prawidłowość wykładni i wykonywania postanowień traktatu.
Aby móc osiągnąć założone cele, EWWiS:
- zbierała informacje od przedsiębiorstw i zrzeszeń działających w branży węgla i stali;
- prowadziła konsultacje z różnymi podmiotami (przedsiębiorstwami z branży węgla i stali, pracownikami itp.); oraz
- dysponowała uprawnieniami kontrolnymi pozwalającymi jej weryfikować otrzymane informacje.
Jeśli przedsiębiorstwa działające w branży węgla i stali utrudniały Wysokiej Władzy wykonywanie tych uprawnień, Wysoka Władza mogła nakładać grzywny (w wysokości nieprzekraczającej 1% rocznego obrotu) oraz kary za zwłokę (w wysokości 5% przeciętnego dziennego obrotu za każdy dzień zwłoki).
Na podstawie zgromadzonych informacji Wysoka Władza opracowywała prognozy mające na celu wytyczanie kierunków działalności wszystkich zainteresowanych, a także określanie działalności EWWiS. Uzupełnieniem informacji otrzymywanych od przedsiębiorstw i zrzeszeń były przeprowadzane przez EWWiS badania dotyczące trendów cenowych i zachowań rynkowych.
Na budżet EWWiS składały się podatki od produkcji węgla i stali oraz zaciągane pożyczki. Podatki były przeznaczane na pokrywanie wydatków administracyjnych, kosztów pomocy bezzwrotnej na cele przekwalifikowania pracowników oraz wydatków na badania techniczne i ekonomiczne (które należało popierać). Fundusze pochodzące z pożyczek mogły być używane wyłącznie w celu udzielania pożyczek. W dziedzinie inwestycji EWWiS mogła, oprócz udzielania pożyczek, udzielać gwarancji innym pożyczkom zaciąganym przez przedsiębiorstwa u podmiotów trzecich. EWWiS miała także kompetencje do wydawania wytycznych dotyczących inwestycji, które nie były przez nią finansowane.
EWWiS odgrywała przede wszystkim rolę pośrednią i pomocniczą, współdziałając z rządami i podejmując interwencje w sprawach cen i polityki handlowej. W przypadku zmniejszania się popytu lub w przypadku braku mogła ona jednak podejmować działania bezpośrednie, wprowadzając ograniczenia ilościowe z myślą o ograniczeniu produkcji w zorganizowany sposób lub – w odniesieniu do braków – sporządzając programy produkcyjne określające priorytety w zakresie konsumpcji, ustalające rozdział zasobów i ustanawiające wielkość eksportu.
Traktat zabraniał stosowania praktyk dyskryminujących pod względem cen, nieuczciwych praktyk konkurencyjnych oraz praktyk dyskryminacyjnych obejmujących stosowanie różnych warunków w odniesieniu do porównywalnych transakcji. Zasady te miały zastosowanie także do transportu. Ponadto w pewnych okolicznościach, na przykład w sytuacji jawnego kryzysu, Wysoka Władza mogła ustalać ceny maksymalne lub minimalne w obrębie EWWiS lub w odniesieniu do rynków eksportowych. W celu zapewnienia poszanowania wolnej konkurencji Wysoka Władza miała być informowana o wszystkich podejmowanych przez państwa należące do EWWiS działaniach, które mogły jej zagrażać. Ponadto w traktacie wskazano na trzy szczególne sytuacje, których wystąpienie mogło zakłócać konkurencję:
- porozumienia;
- koncentracje; oraz
- nadużycia pozycji dominującej.
Porozumienia lub układy zawierane między przedsiębiorstwami mogły być anulowane przez Wysoką Władzę, jeśli bezpośrednio lub pośrednio uniemożliwiały, ograniczały lub zakłócały normalną konkurencję.
Kwestia płac pracowników pozostała wprawdzie w gestii państw należących do EWWiS, jednak Wysoka Władza mogła – w określonych okolicznościach – interweniować w przypadku nienormalnie niskiego poziomu płac i obniżek płac. Wysoka Władza mogła wspierać finansowo programy służące równoważeniu ewentualnego negatywnego wpływu postępu technicznego w przemyśle na pracowników (odszkodowania, zasiłki i przekwalifikowanie zawodowe). W dziedzinie przemieszczania się pracowników wykwalifikowanych państwa należące do EWWiS musiały zlikwidować wszelkie ograniczenia w zatrudnianiu oparte na przynależności państwowej. W przypadku innych kategorii pracowników, w razie braku odpowiedniej siły roboczej, państwa były wzywane do niezbędnego dostosowania przepisów imigracyjnych w celu umożliwienia zatrudniania pracowników z innych państw.
W traktacie uregulowano także politykę handlową EWWiS wobec państw nienależących do EWWiS. Utrzymano wprawdzie kompetencje rządów krajowych, jednak EWWiS przyznano szereg uprawnień, takich jak określanie maksymalnych i minimalnych stawek opłat celnych oraz nadzorowanie procedury wydawania licencji przywozowych i wywozowych. EWWiS miała być też informowana o umowach handlowych odnoszących się do węgla i stali.
Wysoka Władza mogła także podejmować interwencje w przypadku dumpingu, tj. stosowania przez przedsiębiorstwa z branży węgla i stali poza obszarem jurysdykcji EWWiS środków konkurencji niezgodnych z traktatem oraz znaczącego wzrostu przywozu, który mógłby poważnie zagrozić produkcji na terenie EWWiS.
Treaty of Paris setting up the European Coal and Steel Community (ECSC)
What was the aim of the Treaty?
- It set up the European Coal and Steel Community (ECSC) which brought together 6 countries (Belgium, Germany, France, Italy, Luxembourg and the Netherlands) to organise the free movement of coal and steel and to free up access to sources of production.
- An important feature was the setting up of a common High Authority to:
- supervise the market;
- monitor compliance with competition rules; and
- ensure price transparency.
- The ECSC Treaty was the origin of the EU institutions as we know them today. Created in 1951, in the aftermath of World War II, the ECSC represented the first step towards European integration.
Key points
Objectives
The aim of the treaty, as stated in its Article 2, was to contribute, through the common market for coal and steel, to economic expansion, employment and better living standards. Thus, the institutions had to ensure an orderly supply of coal and steel to the common market by ensuring equal access to the sources of production, the establishment of the lowest prices and improved working conditions. All of this had to be accompanied by the growth in international trade and the modernisation of production.
In creating a common market, the treaty introduced the free movement of products without customs duties or taxes. It prohibited discriminatory measures or practices, subsidies, state aids or special charges imposed by states and restrictive practices.
Structure
The treaty was divided into 4 titles:
- the European Coal and Steel Community;
- the institutions of the Community;
- economic and social rules; and
- general rules.
It also included:
- 2 protocols, one on the Court of Justice and the other on the ECSC’s relations with the Council of Europe, and
- a convention on the transitional rules, which dealt with the implementation of the treaty, relations with non-ECSC countries and general safeguards.
Institutions
The treaty established a High Authority, an Assembly, a Council of Ministers and a Court of Justice. The ECSC had legal personality.
- The High Authority, the forerunner of today’s European Commission, was the independent collegiate executive with the task of achieving the objectives laid down by the treaty and acting in the ECSC’s general interest. It comprised 9 members (of whom not more than 2 could be of the same nationality) appointed for 6 years. It was a truly supranational body with power of decision. It supervised:
- the modernisation and improvement of production;
- the supply of products under identical conditions;
- the development of a common export policy; and
- the improvement of working conditions in the coal and steel industries.
The High Authority took decisions, made recommendations and delivered opinions. It was assisted by a Consultative Committee (the forerunner of today’s European Economic and Social Committee) made up of representatives of producers, workers, consumers and dealers.
- The Assembly, the forerunner of the European Parliament, was made up of 78 members, who were representatives of their national parliaments. There were 18 each for Germany, France and Italy, 10 for Belgium and the Netherlands and 4 for Luxembourg. The treaty assigned supervisory power to this Assembly.
- The Council, the forerunner of today’s Council of the European Union, consisted of 6 representatives of the national governments. The Presidency of the Council was held by each ECSC country in turn for a period of 3 months. Its role was to harmonise the activities of the High Authority and the general economic policy of the governments. Its approval was required for important decisions taken by the High Authority.
- The Court of Justice, the forerunner of the Court of Justice of the European Union, consisted of 7 judges nominated for 6 years by common agreement between the governments of the ECSC countries. It ensured that the treaty was interpreted and implemented correctly.
Tasks
- To pursue its goals, the ECSC:
- collected information from coal and steel companies and associations;
- consulted with the various parties (coal and steel companies, workers, etc); and
- had powers to carry out checks to check the information with which it was provided.
- When coal and steel companies did not respect these powers, the High Authority could impose fines (maximum of 1% of annual turnover) and penalty payments (5% of the average daily turnover for each day’s delay).
- On the basis of the information it gathered, the High Authority prepared forecasts to guide the activities of those involved and determine how the ECSC would act. To supplement the information received from companies and associations, the ECSC carried out its own studies on price trends and market behaviour.
Funding aspects
- The ECSC’s budget was funded by levies on coal and steel production and by contracting loans. The levies were intended to cover administrative expenditure, non-repayable aid towards retraining workers, and technical and economic research (which needed to be encouraged). Money received from borrowing could only be used to grant loans.
- In the field of investment, in addition to granting loans, the ECSC could guarantee loans contracted by companies with third parties. The ECSC also had the power to provide guidance on investments which it did not fund.
Production
The ECSC played a mainly indirect, subsidiary role through cooperation with governments and intervention in relation to prices and commercial policy. However, in the event of any decline in demand or shortage, it could take direct action by imposing quotas with the aim of limiting production in an organised manner or, for shortages, by drawing up production programmes setting consumption priorities, determining how resources should be allocated and setting export levels.
Price-fixing and competition
- The treaty banned practices which created prejudice according to price, unfair competitive practices and discriminatory practices involving the application of dissimilar conditions to comparable transactions. These rules also applied to transport.
- Furthermore, in certain circumstances, such as a manifest crisis, the High Authority could fix maximum or minimum prices either within the ECSC or in relation to the export market.
- To ensure that free competition was respected, the High Authority had to be informed of any action by ECSC countries which was liable to endanger it. Furthermore, the treaty dealt specifically with the 3 cases which could distort competition:
- agreements,
- concentrations and
- abuse of dominant positions.
Agreements or associations between undertakings could be cancelled by the High Authority if they directly or indirectly prevented, restricted or distorted normal competition.
Worker aspects
- Although workers’ wages remained within the jurisdiction of the ECSC countries, the High Authority could intervene, under certain conditions, in the event of abnormally low wages and wage reductions.
- The High Authority could grant financial aid to programmes to offset the possible negative effects of technological advances in the industry on the workforce (compensation, allowances and vocational retraining).
- As far as the movement of skilled workers was concerned, the ECSC countries had to remove restrictions on employment based on nationality. For the other categories of workers, and in the event of shortages of that type of labour, the countries were called upon to make the necessary adjustments to immigration rules to enable workers from other countries to be employed.
Commercial policy
- The treaty also dealt with the commercial policy of the ECSC towards non-ECSC countries. Although the powers of national governments remained in place, the ECSC had a number of powers such as setting maximum and minimum rates for customs duties and supervising the granting of import and export licences. The ECSC also had the right to be kept informed of commercial agreements relating to coal and steel.
- The High Authority could also intervene in the event of dumping, i.e. the use by coal and steel businesses outside the jurisdiction of the ECSC of means of competition contrary to the treaty and substantial increases in imports which could seriously threaten ECSC production.
From when did the Treaty Apply?
The treaty applied from 1952, it was valid for 50 years and expired in 2002. The common market created by the treaty opened on for coal, iron ore and scrap and on for steel.
Background
- Before its expiry, the treaty was amended on various occasions by the following treaties:
- Merger Treaty (Brussels 1965) — which merged the executives of the ECSC, European Economic Community (EEC) and Euratom;
- Treaties amending certain financial provisions (1970 and 1975);
- Treaty on Greenland (1984);
- Treaty on European Union (TEU, Maastricht, 1992);
- Single European Act (1986);
- Treaty of Amsterdam (1997);
- Treaty of Nice (2001); and the
- Treaties of Accession (1972 (Denmark, Ireland & the UK (1)), 1979 (Greece), 1985 (Spain & Portugal) and 1994 (Austria, Finland & Sweden).
- When the ECSC Treaty expired, rules on the coal and steel sectors were integrated in the treaties establishing the European Community, the Treaty of Rome.
- A protocol on the financial consequences of the expiry of the ECSC Treaty and on the research fund for coal and steel is annexed to the Treaty of Nice. This protocol provides for the transfer of all assets and liabilities of the ECSC to the European Community and for the use of the net worth of these assets and liabilities for research in the sectors related to the coal and steel industry.
- Some decisions of February 2003 contain the necessary measures for the implementation of the articles of the protocol, the financial guidelines and the articles relating to the research fund for coal and steel.
Więcej informacji / More information
Źródło / Source: Komisja Europejska, EUR-Lex
Najnowsze wpisy