Ogólnounijne kryteria końca okresu odpadu dla tworzyw sztucznych mają kluczowe znaczenie dla wzmocnienia jednolitego rynku tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu i surowców wtórnych gotowych do wykorzystania w produkcji nowych towarów, zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla podmiotów zajmujących się recyklingiem, zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw, oraz kosztów związanych z transportem odpadów z tworzyw sztucznych, a także zapewnienia stabilnych dostaw wysokiej jakości recyklatów w całej Unii, przy jednoczesnym promowaniu gospodarki o obiegu zamkniętym. Przyszła ustawa o gospodarce o obiegu zamkniętym będzie dotyczyć kryteriów końca okresu odpadu, aby wspierać większą podaż wysokiej jakości recyklatów i stymulować popyt na materiały wtórne i produkty o obiegu zamkniętym, jednocześnie obniżając koszty surowców.

Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej („JRC”) przeprowadziło badanie wstępne w celu określenia listy priorytetowych strumieni odpadów, dla których należy opracować dalsze, ogólnounijne kryteria utraty statusu odpadu. W badaniu tym wyróżniono pięć kategorii odpadów o największym potencjale, klasyfikując odpady z tworzyw sztucznych jako strumień o najwyższym priorytecie. W następstwie tego badania JRC opublikowało raport dotyczący propozycji technicznych dla ogólnounijnych kryteriów utraty statusu odpadu dla odpadów z tworzyw sztucznych („raport”) i rozpoczęło prace nad propozycjami technicznymi dla ogólnounijnych kryteriów utraty statusu odpadu dla tekstyliów oraz frakcji mineralnych odpadów budowlanych i rozbiórkowych.

Zgodnie z wyżej wymienionym raportem, tworzywa sztuczne o największym potencjale spełniania ogólnounijnych kryteriów końca okresu odpadowości to polimery termoplastyczne oraz mieszanki polimerów termoplastycznych, niezależnie od rodzaju i źródła polimeru. Tworzywa termoplastyczne to polimery, które mogą mięknąć pod wpływem ciepła i ponownie twardnieć po ochłodzeniu, co umożliwia ich ponowne formowanie. Przykładami tworzyw termoplastycznych są polietylen EN 2 EN (PE), politereftalan etylenu (PET), polipropylen (PP) i polistyren (PS). Są to najpopularniejsze tworzywa sztuczne i są również nazywane tworzywami masowymi.

Chociaż możliwe jest wytwarzanie niektórych produktów z materiału, który osiągnął status odpadu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, konieczne może być przeprowadzenie innych procesów odzysku w celu zapewnienia, że ​​taki materiał będzie mógł być również wykorzystany w zastosowaniach o wyższej wartości. Powinno to mieć miejsce w przypadku produkcji materiałów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu przeznaczonych do kontaktu z żywnością, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzeniem Komisji (UE) nr 2022/1616. Zgodnie z tymi rozporządzeniami, wkład z tworzyw sztucznych musi zostać poddany dekontaminacji, aby zapewnić, że materiał nadaje się do kontaktu z żywnością.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1157 ustanawia przepisy dotyczące wywozu odpadów tworzyw sztucznych z Unii. Rozporządzenie to zakazuje wywozu odpadów tworzyw sztucznych przeznaczonych do unieszkodliwienia, a także wywozu odpadów tworzyw sztucznych sklasyfikowanych pod pozycjami A3210 i Y48 tego rozporządzenia do krajów nieobjętych decyzją Rady OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku („kraje spoza OECD”).

Inicjatywa ta ma na celu ustanowienie ogólnounijnych kryteriów zniesienia statusu odpadu w odniesieniu do odpadów z tworzyw sztucznych.

Spójny, zharmonizowany zestaw kryteriów zniesienia statusu odpadu i jego jednolite stosowanie w UE pomogą w osiągnięciu dobrze funkcjonującego jednolitego rynku surowców wtórnych.

Dzięki wyjaśnieniu, kiedy obowiązki wynikające z obecnych przepisów dotyczących odpadów przestają mieć zastosowanie do odpadów z tworzyw sztucznych, nowe kryteria zmniejszą obciążenie administracyjne podmiotów gospodarczych.